Hiling

Disclaimer: Just wanna share this poem mula sa isa kong friend on Facebook na ginawa ng isa din niyang friend. Ito ay nagawa after ko i-post ang tula kong Patawad. 

Sa iyong mga ngiti,
Pagod ay napapawi,
At sa iyong mga titig,
Lalo ako umiibig.

Pusong nasugatan,
Iyo sanang malunasan,
At mga luha ng nakaraan,
Sana iyong punasan.

Hanggang kaibigan,
Yun sa atin namamagitan,
Ako ay may kahilingan,
Sana iyong pagbigyan.

Itong aking mundo,
Na minsan ay gumuho,
Pwede bang ikaw at ako,
Ang muling bubuo?

Patawad

Patawad kung nagulo ang nananahimik mong mundo,

Patawad kung nadagdagan ang mga bagay na kailangan mong isipin,

Patawad, Patawad, Patawad.

Patawad kung di ako makalapit,

Patawad kung akoý lumalayo,

Patawad kung di ko masabi ang mga bagay na nasa aking isipan at gustong sabihin,

Patawad kung ito ang naging desisyon ko.

Patawad kung ikaw ay di ko makibo,

Patawad kung sadyang may mga bagay na mas importante na kailangang iuna sa kasalukuyan,

Patawad kung ako man ay naging makasarili sa ngayon,

Patawad kung ikaw ang nagtulak sa aking maging ganito.

Patawad kung di man tayo magkausap,

Patawad kung di man tayo magkakibuan,

Patawad kung sumablay man ang naging pagkakaibigan,

Pero lagi mong tandaan, nandito lang ako,

Nagmamasid, Nakasubaybay,

Handang makinig kung kaila

ngan mong isatinig ang iyong mga naiisip sa magulong daigdig.

Patawad kung may mga bagay na sadyang di puwede sa kasalukuyan,

Patawad kung pareho tayong naging biktima ng mapagbirong tadhana,

Patawad kung parehas nating hihintayin ang tamang panahon para sa lahat,

Patawad, Patawad, Patawad, PATAWAD.

LSS

Okay...so this past few days, Etong dalawang Mc Do commercials na ito ng AlDub ang LSS sa utak ko...nakakapagpadala kasi ng positive vibes eh and nakakapagpangiti sa akin... :)

Ikaw lang ang aking mahal: AlDub 1st Mc Donalds TVC

Paniwalaan mo: AlDub 2nd Mc Donalds TVC

Sabi niya...Suko na siya.

"Merong parte ng buhay mo na nagbibigay ng dahilan upang ikaw ay patuloy na lumaban, subalit meron ding parte ng buhay mo na nagbibigay ng rason upang ikaw ay tuluyan nang sumuko at bumigay. Gagawin mo ito di dahil sa mahina ka o di mo na kaya ang mga hamong haharapin sa hinaharap, kundi dahil mas makakabuti ito para sa'yo."

Sabi niya, sumuko na siya sa isang parteng yun ng buhay niya, na ginawa niya yon kasi naisip niya, paano naman siya? kung nararamdaman niyang nababalewala lang naman siya, paano naman ang sarili niya? ayaw man niyang sabihin, pero mas magmumukha raw siyang kawawa kung di niya gagawin ito di ba? (at alam niyang aagree ka sa sinasabi niya.)


Sabi niya, susuko siya dahil gusto niya, parehas ninyong makita ang mga sarili ninyo. Madalas niya noong sinasabi na gusto niyang maghanap ng kapayapaan...it seems like a joke or expression to her madalas, pero she mean it. Gusto niyang mas matuklasan ninyong parehas kung ano pa ang mga kaya ninyong gawin, mga bagay na masasabi ninyong "Ay, kaya ko pala...Ay! magagawa ko pala 'to."

Sabi niya, susuko siya dahil gusto niyang magkaroon kayo ng mas lalo pang pagmamahal at dignidad sa mga sarili ninyo (di ibig sabihin nun eh parehas kayong walang dignity sa sarili ninyo, kungbaga ang punto niya, mas pag-ibayuhin pa yung part na yun). Mabigyan ng mas marami pang pagkakataon na makita at maramdaman ang kagandahan ng buhay sa kabila ng mga di kagandahang pangyayari sa paligid. To cut it short, susuko siya para sa kabutihan ninyong dalawa.


Sabi niya, isusuko ka na niya sa maykapal. Hindi niya alam kung ano ang mga mangyayari sa hinaharap, pero kung sakaling dumating man ang araw na ibalik ka raw ng diyos sa kanya at puwede pa, pangako niya, di ka na niya pakakawalan. Pangako niya, sisiguraduhin niyang magiging parte ka ng mundo niya. Pangako niya na di na siya mag-aalangan. Pangako niya, mamahalin ka niya ng tapat. Pangako niya, IPAGLALABAN KA NIYA. 

Sabi niya, susuko siya dahil sa magandang kinabukasan na naghihintay sa inyong dalawa. Ayaw niyang magpaalam sa'yo, bagkus pinapasabi niyang...hanggang sa muli ninyong pagkikita.

Sa Tamang Panahon

"Sa Tamang Panahon ay magkikita rin tayo, sa tamang panahon maging ikaw at ako, Aldub you forever, hope we'll be together, Maalden din kita, wag ka sanang magsasawa, Ako'y maghihintay sa'yo, Pinky promise yun sa takdang panahon."

Di talaga ako fan ng mga loveteams, siguro kung meron man, yung kina Angelu at Bobby lang, and that was when I was 6 years old then, di ko maimagine na magiging fan ako ng tambalang ito, bukod sa pagiging fan ko ng basketball.

Nung una kong pagkakita kay Yaya, naiinis ako sa itsura niya, ang suplada niya kasi, pero nang lumaon, dahil na rin sa napapanood ko ang tuwing sabado na episode ng kalyeserye (kasi may pasok po ako ng weekdays kaya every saturday lang ako nakakapanood), nagsimula na rin akong maging fan ng tambalan nila ni Papa Alden...di nga lang masyado.

Nagsimula lang ang pagiging masyadong fan ko nang dahil sa Plywood...Oo, yang plywood na yan! Nainis ako nung di sila nagkita nun, pero aminado rin ako na may punto rin naman si Lola Nidora bakit niya ginawa yun, ang kabataan kasi ngayon, masyado nang nagmamadali, lahat minamadali, isang text lang, nagkakilala lang sa facebook, sila na agad...mukhang tama nga yung mantra na kapag mabilis mong nakukuha, mabilis ring nawawala sa'yo.

Isa pa sa mga nagustuhan ko, genuine ang pagkaka-acting nila sa mga parts nila, alam kong may script pa rin sila na sinusunod pero lamang ang geniunenity, dun sa mga part na ngiting pang-trese anyos si Alden kapag nakikita si Yaya, yung mga unexpected na kilig ni Yaya, sama mo pa ang mga pakulo ng tatlong lola, mapasayaw (hanep talaga yung lantik ng pagsayaw ni Jose), pagkanta (courtesy of Lola Tidora) at mga aral sa buhay at pagsayaw ng Dessert ni Lola Nidora. Di na ako magtataka kung bakit trending at record breaking ang mga hashtag sa Twitter. Dramaserye sa kalye, comedy show, kiligserye at kung anu-ano pa rolled into one.

Masasabi kong malaki ang naitulong nila sa pagmomove-on ko ngayon, sila ang nagturo sa akin na lahat ng bagay, pinaghihirapan at pinagsusumikapan, na lahat ng bagay, nagaganap sa takdang panahon, di mo man alam kung kailan yang tamang panahon na yan, pero sigurado ako, dadating yun. It's all worth it in the end kasi hinintay mo.

Strangers

We started out as strangers, became friends and ended up as strangers again. Yan ang masasabi ko sa naging friendship natin. It’s a crazy weird thing dahil sa lahat ng mga naging kaibigan ko, yung sa’yo ang kakaiba dahil parehas tayong nag-iiwasan, strange right? (pagkatapos nito, muling magpapatuloy ang takbo ng buhay :))

Strangers. Isa ka sa mga maiingay nung Job offer, isa naman ako sa mga tahimik, kahit nung nasa training, we’re not that close, nagkakasama lang tayo kasi yung isa sa mga nakilala ko eh naging kaibigan din yung kaibigan mo (you know who are these persons are kaya ikaw na bahalang magconnect-connect.)

Friends. Nang tumagal, because we have the same circle of friends, naging magkaibigan din tayo. Challenging ang friendship ko with you because what I said earlier, tayo yung magkaibigang nag-iiwasan. Siguro, isa sa mga naging dahilan nun eh nung nalaman ng sambayanang Crabs na hinahangaan kita (yun daw ang depinisyon ng salitang crush kaya yun ang gagamitin ko...petiks, haiskul the peg) nakakaloka di ba? Wala na rin kasi akong ibang maisip na sagot noon, honestly, kaya pasensya na...Pero thankful ako na kahit nag-iiwasan tayo at di masyadong nagkakausap, ikaw yung isa sa mga nagdala ng positibong pananaw sa akin sa oras na nagnenegative ang disposition ko. Pag alam mong nagkakahirapan na, or should I say nagkakandalunod-lunod na ang sitwastyon, tap tap shoulder na lang na “Okay lang yan.” Naalala ko pa nga nung time na sinabi kong wala na akong makakapitan (me pagkatsismoso ka rin kasi eh no?), you told me na wag kong isipin na ganun kasi may makakapitan pa ako, and you told me to just be myself.

Strangers. This past few days naging mas challenging ang naging friendship natin due to certain circumstances, aminado ako, sumama talaga loob ko sa’yo. Ikaw din naman kasi eh, pasaway ka rin minsan, isang buong linggo yun, until this week came, nakakalungkot na di man lang ako nakalaban dahil sa sore eyes ko (pag tinamaan ka nga naman ng pagsubok oh...) Isa ka sa mga pinalad, isa naman ako sa mga kailangang lumaban for survival (wow! jungle effect ng decision time...hahaha!!!) It takes a while before I realize na magkaiba na ang kapaligirang ginagalawan natin ngayon, nakakalungkot na part para sa akin, Pero Lumpia Party naman para sa’yo...congrats!!! (uy, sincere yan ha, alam ko naman kasi yung efforts mo eh..) di man inaasahan ang mga pangyayari, kailangang magpatuloy ang pakikipaglaban at pakikipagpalitan ng mukha sa magulong mundo. Tuloy ang awit ng buhay, may di man tayo pagkakaintindihan at kahit sinasabi na nila na “hayaan mo na siya, isipin mo na lang yung negative side niya” aminado ako, minsan naiisip ko yun, pero mas lamang ang positive side eh, me sa ewan ko... alam kong maaayos din yon sa tamang panahon, kung pahihintulutan ng pagkakataon at ni G. Thank you for shedding some light, so bright that in some time, it blinded me, but still, Thank You.

P.S: Ikaw nga pala ang isa sa mga tumupad ng isa sa mga wish ko, pero patuloy ko pa ring i-wi-wish yun hanggang sa dumating ang tamang panahon. :)


 #sulatingdipormalangpeg 

#lastnato

Random Thoughts of You

Patuloy ang ikot ng buhay. Pinipilit kong ibalik ang dating masayang ako, yung masayang ako bago ka dumating sa magulo pero masaya kong buhay. Although di na siya at same as before, at least unti-unti ko nang naibabalik ang sarili ko.

Akala ko di na ako makakatakas sa anino mo, Partida, noon talaga, nahirapan akong alamin ang mga paraan paano makakatakas sa'yo. Masaya kang kasama, kahit di tayo madalas nagkakausap o nagkakaimikan, "Silencio" kungbaga. Until that one lunch time, na di ko alam kung sinasadya mo ba yun o hindi, pero pinagtabuyan mo ako...kumbaga in English "BACK-OFF". Ilang beses mo na akong na "slap in your face" pero nung time na yun was the "Epic One" pakiramdam na nabuhusan ng malamig na tubig? Yes.

So para matapos na ang lahat ng kadramahan sa pagitan nating dalawa, I just pushed myself  to cut the slack. Ako na ang bahalang umeksena sa paglayo, ako na ang bahalang umeksena sa pagsuko sa'yo. Epic ka eh! Ano pa bang iba kong magagawa di ba? Kungsabagay, ako naman ang unang nagsimula ng dramang ito, might as well ako na ang kusang tumapos.

Pinilit kong abalahin ang sarili ko sa ibang bagay, sumali ng Maine admirers, Aldenatics, I love Aldub, nagpakahumaling kay Jeff Chan at sa Aldub at kung anu-ano pa. Binalik ko na rin ang pagiging fangirl ko...start na rin naman ng PBA at lalaban na naman uli ang favorite team ko na Rain or Shine, nandyan din ang madalas naming "galawang kainan ni Achie" kaya somewhat, okay na rin ako...sinasabi niya na baka meron nang nagbago sa nararamdaman mo, na pabor sa gusto ko, pero ayokong tanggapin na ganun, ayokong napipilitan ka lang kasi ako, di pilit yung nararamdaman ko...kung ano ako, yun yon. Di scripted. Di edited. Kaya yung sunud-sunod ang paglabas ng posts ko sa FB mo ng tungkol sa Aldub at Basketball, lalo na Rain or Shine, pagdamutan mo na ako, ikaw din naman ang dahilan ng lahat ng ito eh...kesa naman puro drama, baka iblock mo naman ako...(kahit ako talaga dapat in the first place ang dapat magblock sa'yo).

Pero sa kabila ng lahat ng iyon, may mga saglitang oras pa rin na sumasagi ka sa isip ko, minsan naluluha pa rin ako pero I put it on a positive note na kung bakit pinaglalayo tayo sa floor at kahit sa training this past few days ay para rin sa ikakabuti nating dalawa. I'm seeing a brighter and lighter future ahead for the two of us, walang halong echos o drowing yon. Sabi nga ni Lola Nidora, hindi araw-araw, kilig. Hindi araw-araw, pasko. Kailangan nating magkalayo upang mas lalo nating makita at makilala ang mga sarili natin. Kung mababalik tayo sa isa't-isa, e di masaya, kung hindi naman, baka may mas deserving pa para sa ating dalawa. Kung ngayon pa lang susuko na tayo habang magkalayo, eh wag na tayong umasa na may forever sa pagitan nating dalawa...magiging isang malaking drowing lang yun.

Pero sa kabila ng roller coaster ride ng kwento natin, I still have to say Thank You. Salamat kasi kahit papaano, nasandigan kita sa oras na nagnenegative state lahat ng bagay sa paligid ko, ikaw ang nagbibigay ng positive effect doon. Sa mga panahong super doubt ako sa sarili ko, ikaw ang nagpupush sa aking maniwala sa sarili ko...marami na akong naging kaibigan, pero isa ka sa iilan kong kaibigan na kusa talagang magsasabi sa akin na "Wag mong ida-down ang sarili mo." Yun ang nagustuhan ko sa'yo, yung character mo, di ka naman kagwapuhan tulad ng iba dyan, at kahit meron ka ring sariling flaws, I still able to like you.



Looking forward for a Brighter and Lighter future for the both of us, magkasama man tayo sa puntong yun o hindi...See you around! XOXO :)