Patuloy ang ikot ng buhay. Pinipilit kong ibalik ang dating masayang ako, yung masayang ako bago ka dumating sa magulo pero masaya kong buhay. Although di na siya at same as before, at least unti-unti ko nang naibabalik ang sarili ko.
Akala ko di na ako makakatakas sa anino mo, Partida, noon talaga, nahirapan akong alamin ang mga paraan paano makakatakas sa'yo. Masaya kang kasama, kahit di tayo madalas nagkakausap o nagkakaimikan, "Silencio" kungbaga. Until that one lunch time, na di ko alam kung sinasadya mo ba yun o hindi, pero pinagtabuyan mo ako...kumbaga in English "BACK-OFF". Ilang beses mo na akong na "slap in your face" pero nung time na yun was the "Epic One" pakiramdam na nabuhusan ng malamig na tubig? Yes.
So para matapos na ang lahat ng kadramahan sa pagitan nating dalawa, I just pushed myself to cut the slack. Ako na ang bahalang umeksena sa paglayo, ako na ang bahalang umeksena sa pagsuko sa'yo. Epic ka eh! Ano pa bang iba kong magagawa di ba? Kungsabagay, ako naman ang unang nagsimula ng dramang ito, might as well ako na ang kusang tumapos.
Pinilit kong abalahin ang sarili ko sa ibang bagay, sumali ng Maine admirers, Aldenatics, I love Aldub, nagpakahumaling kay Jeff Chan at sa Aldub at kung anu-ano pa. Binalik ko na rin ang pagiging fangirl ko...start na rin naman ng PBA at lalaban na naman uli ang favorite team ko na Rain or Shine, nandyan din ang madalas naming "galawang kainan ni Achie" kaya somewhat, okay na rin ako...sinasabi niya na baka meron nang nagbago sa nararamdaman mo, na pabor sa gusto ko, pero ayokong tanggapin na ganun, ayokong napipilitan ka lang kasi ako, di pilit yung nararamdaman ko...kung ano ako, yun yon. Di scripted. Di edited. Kaya yung sunud-sunod ang paglabas ng posts ko sa FB mo ng tungkol sa Aldub at Basketball, lalo na Rain or Shine, pagdamutan mo na ako, ikaw din naman ang dahilan ng lahat ng ito eh...kesa naman puro drama, baka iblock mo naman ako...(kahit ako talaga dapat in the first place ang dapat magblock sa'yo).
Pero sa kabila ng lahat ng iyon, may mga saglitang oras pa rin na sumasagi ka sa isip ko, minsan naluluha pa rin ako pero I put it on a positive note na kung bakit pinaglalayo tayo sa floor at kahit sa training this past few days ay para rin sa ikakabuti nating dalawa. I'm seeing a brighter and lighter future ahead for the two of us, walang halong echos o drowing yon. Sabi nga ni Lola Nidora, hindi araw-araw, kilig. Hindi araw-araw, pasko. Kailangan nating magkalayo upang mas lalo nating makita at makilala ang mga sarili natin. Kung mababalik tayo sa isa't-isa, e di masaya, kung hindi naman, baka may mas deserving pa para sa ating dalawa. Kung ngayon pa lang susuko na tayo habang magkalayo, eh wag na tayong umasa na may forever sa pagitan nating dalawa...magiging isang malaking drowing lang yun.
Pero sa kabila ng roller coaster ride ng kwento natin, I still have to say Thank You. Salamat kasi kahit papaano, nasandigan kita sa oras na nagnenegative state lahat ng bagay sa paligid ko, ikaw ang nagbibigay ng positive effect doon. Sa mga panahong super doubt ako sa sarili ko, ikaw ang nagpupush sa aking maniwala sa sarili ko...marami na akong naging kaibigan, pero isa ka sa iilan kong kaibigan na kusa talagang magsasabi sa akin na "Wag mong ida-down ang sarili mo." Yun ang nagustuhan ko sa'yo, yung character mo, di ka naman kagwapuhan tulad ng iba dyan, at kahit meron ka ring sariling flaws, I still able to like you.
Looking forward for a Brighter and Lighter future for the both of us, magkasama man tayo sa puntong yun o hindi...See you around! XOXO :)
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento